Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Το ελιξίριο της ζωής

Ένας ορειβάτης βρήκε στο διάβα του ένα απομακρυσμένο χωριό στην κορυφή ενός βουνού. Οι άνθρωποι εκεί ζούσαν λιτά, απλά, χωρίς στενοχώριες. Καλλιεργούσαν με αγάπη τη λιγοστή καλλιεργήσιμη γη και τρώγανε τους καρπούς της. Δεν είχαν ηλεκτρικό, τηλέφωνα, αυτοκίνητα, τηλεοράσεις. Το έδαφος ήταν τόσο αγνό και ο αέρας τόσο αμόλυντος που οι άνθρωποι αυτοί γερνούσαν πολύ αργά και ζούσαν 300 χρόνια.
Ο ορειβάτης ενθουσιάστηκε με την ανακάλυψή του και αποφάσισε να περάσει μαζί τους έναν μήνα. Οι χωρικοί τον καλοδεχθήκαν, τον φιλοξένησαν, τον βάλανε να κοιμηθεί στα σπίτια τους, τον φίλεψαν όσο φαγητό είχαν, τον κάνανε φίλο τους. Και μια πληγή που είχε στο πόδι του, γιατρεύτηκε από μόνη της μέσα σε ένα βράδυ.
Πάνω στην πρώτη εβδομάδα όμως, του λείψανε του ορειβάτη όλα τα επιτεύγματα της τεχνολογίας και αποφάσισε, όχι μόνο να κατέβει από το βουνό, αλλά να πάρει μαζί του και όλους τους κατοίκους, να τους πάει στη μεγάλη πόλη, να τους φιλοξενήσει στο μεγάλο σπίτι του, να τους δείξει τι καλά έχουν και αυτοί εκεί κάτω στον κάμπο.
Οι χωρικοί αρνήθηκαν ευγενικά.
- Μα έχουμε κινητά και μιλάμε από μεγάλη απόσταση με τον φίλο μας, έχουμε τηλεόραση και βλέπουμε στην άλλη άκρη του πλανήτη, έχουμε αυτοκίνητα και αεροπλάνα και ταξιδεύουμε γρήγορα. Πρέπει να τα δείτε όλα αυτά, όπως ακριβώς και γω είδα τη δική σας ζωή, να πουλήσετε το βιβλίο που θα γράψετε για το χωριό σας και που όλοι θα αγοράσουν, να κάνετε περιουσίες μεγάλες και μετά να αποσυρθείτε από τη μεγάλη ζωή, τους είπε ο ορειβάτης.
- Αγαπητέ μας, του απάντησαν, έχουμε ήδη αποσυρθεί από τη μεγάλη ζωή, που αλλού να πάμε πέρα από την κορυφή του κόσμου;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου